www.amir-seven.blogfa.com

Bi khial

Harfhaee daram ama bikhial

 بوی غربت میدهم اما غریبه نیستم

گر چه میدانم در غربتی زیستم

 مثل رودی بستر این خاک را طی کرده ام

تا بفهمم عاقبت در جستجوی کیستم

 در عبور لحظه ها بر روی ژای اشتیاق

لب شکسته از خستگی اما همچنان میایستم

 دست بادی برگهای سبر عمرم را ربود

گرچه اینجاهستم امادرحقیقت نیستم

 رو بهروی آینه شب تا سحر غم میخورم

تا بدانم عاقبت سایه گمگشته کیستم

سکوتم را به باران هدیه کردم تمامه زندگی را گریه کردم

نبودی در فراق شانه هایت به هر خاکی رسیدم تکیه کردم

در بس شیشه عینک استاد

سر  زنش وار به من می نگرد

باز در چهره ی من می نگرد

که چه ها بر دل من می گذرد

می کند مطلب خود را دنبال

بچه ها عشق گناه است گناه

مبصر امروز چو اسمم را خواند

بی خبر داد کشیدم غایب

بچه ها هیچ نمی دانستند

دل آنهاست بی درس و کلاس

                                                دل من در بی سودای دگر است

شب که ميشه عکس تو

ميگذارم روبروم

هرچي اشک توي چشام

پس ميريزم پاي اون

پشت عکس نوشته اي هرگز از يادم مبر

کي ز يادم ميروي

رفته ي اگر سفر

آن وعده هايت

گفته هايت

بردي ازيادت مرا تنها گذاشتي

آخه تو هيچ وقت ازاين رسما نداشتي

چشم گريون مرا ديدي آخرچرا

دو تا چشمام همه جا دنبال تو مي گرده

با نبودنت دلم با غصه ها سر كرده

شب و روز در پي تو من همه جا رو گشتم

يكي گفت غصه نخور اون داره بر مي گرده

زندگي با عشق تو رنگ ديگه داشت برام

رفتي و بدون تو تلخ شده روز و شبام

دل من با هيچ كسي نمي تو نست خو بگيره

شب و روز منتظر و چشم به رات مونده نگام

كسي مثل تو نشد كسي مثل تو نبود

همش از خدا مي خوام كه بيايي زود زود

كاش تو اين شهر غريب صداي آشنا بياد

دل من هواتو كرده فقط هم تو رو مي خواد

دوست دارم

دختر تنها بودم اما بی تو تنها تر شدم

             آتش افروخته بودم یک خاکستر شدم

                           باغ جانم از بهار مهر تو لبریز شد

                                     فصل پاییز و جدایی آمد و گلریز شد

                                                       تقدیم به هستی قلب و وجودم

چو تو در برم نباشی غم بی شمار دارم

تو بدان که با غم تو غم روزگار دارم

ز فراق خانه سوزت غم سینه سوز دارم

گل من قسم به عشقت که نه شب نه روز دارم

                                        تقدیم به گل همیشه قرمز من

می شود ساعتها در سکوت فقط با تو خلوت کرد و با خیال تو بود

می شود در صدای ژر خروش رودخانه ای زندگی را شنید که

خطابت می کند ای انسان به هوش باش و گذر عمر را ببین

می شود در صدای نسیم آوای فرشتگان بهشتی را شنید

می شود به همراه باد رقص ابرها را در آسمان آبی دید

می شود اگر تو با من باشی

 و اگر شانه ات را به قدر گذاشتن یک دست خالی بگذاری

چرا از آن اندازه که صدای بلبل به گوش گلی می رسید فراتر رفتم؟

چرا دلم چنین سخت می تابد؟

چیست که در درون من غوغا می کند ومرا به اضطراب می افکند؟

مثل این است که کسی در خانه مرا می کوبد راستی چرا چراغ نیم مرده ی من با نور ضعیف خود دیدگان مرا چنین خیره می کند؟

ای خدا چرا پای من آرام آرام می لرزد؟

کیست که به دیدار من آمده؟

کیست که مرا آهسته صدا می کند؟